De zelfgemaakte TV

Laagje voor laagje ontdoen we onszelf van emoties en programmeringen die in ons opgeslagen zijn.
Dat is in ieder geval hoe ik de wereld zie. Generaties lang zijn bepaalde gewoontes/patronen door gegeven en opgedane pijnen niet gevoeld en daardoor diepere liggende verlangen en behoeftes weggedrukt. Deze en volgende generaties zijn er om ze doorbreken.
Dit is wat mijn dochter me spiegelde met haar zelfgemaakte TV.

Een diepere gevoelslaag van schuld, niet waard voelen en oordelen over mezelf doorvoelen, dat is waar het om ging. Niet meer in mijn hoofd of hart maar echt in mijn buik. Ik merkte dat ik in mijn omgeving gespiegeld werd door situaties waarin ik me direct schuldig voel en me onderdanig gedroeg. Een oud patroon. Het enige verschil is dat ik het schuldgevoel nu echt omarm omdat ik het er laat zijn.  Ik voel en ben er voor dat wat er in mijn buik en vooral hartstreek samenspant. En tegelijkertijd stel ik mezelf voor dat het een oud gevoel is wat boven komt en dat mijn liefdevolle versie van mezelf er helemaal is voor het meisje wat zich toont.

Ik kreeg de afgelopen twee weken kort achter elkaar drie gebeurtenissen voorgeschoteld. En door te voelen, niet te borgen en het los te laten merk ik dat ik daardoor steeds minder reageer vanuit schuld. Hierdoor is steeds meer plaats is voor compassie voor mezelf. Ik voel nu duidelijk dat ook al heb ik iets niet handig gedaan, of is er iets gebeurt door mijn onopzettelijke toedoen ik me niet meer schuldig voel maar meer een soort rust. Ik kan de situatie omarmen en bekijken zoals die is.
Een diepere gevoelslaag is in transformatie.

Schuld afleggen.
Mezelf waarde toekennen.

En mijn kinderen? Die hielpen me zoals je op de foto ziet in deze weken. Dit doen ze door me spiegels voor te houden.

Mijn jongste heeft een TV gemaakt waarin ze dagelijks gaat zitten en zegt; mam wat wil je zien? Die ik vertaalde naar welke programmering wilde er zichtbaar worden? En zo mag ik zappen door alles wat ik nog mocht ervaren. Ze liet me ook zien dat ik vooral zelf mag bepalen wat ik laat afspelen in mezelf. Waar stem ik me op af. Wat wil ik? De uitnodiging daarin; welke programmering ga je nu kiezen mam? De nieuwe of de oude?

En de ring die ze kocht die gevoelens in kleuren laat zien. “Kijk mam dit is hoe ik me voel”. Mijn jongste is meester is het omarmen van emoties, of ze nou blij, boos, bang, ongemakkelijk of verdrietig is. Het maakt niet uit en ze leeft me voor om het helemaal tot zich te nemen. Gevoelens zijn bij haar dan ook een soort stoplicht. Ze zijn er vol, het neemt af en het sein gaat weer op groen en de dag gaat verder. Dit alles binnen 2 minuten. Hierdoor zie ik mezelf, in haar spiegel zie ik steeds meer liefde en omarming van alles wat zich in mezelf afspeelt.

Ook heeft ze binnenkort een boekbespreking, hiervoor rende ze direct naar boven om uit mijn kamer het boek van het kleurenmonster te pakken. Ze kan ze allemaal helemaal voordoen. Ze heeft van elke emotie een tekening gemaakt en gaat voor de gelegenheid ook cupcakes maken die ze versierd met de kleuren van de emoties. Ik geniet intens van hoe ze alles neemt zoals het is, en vooral hoe ze het uitdraagt, met trots.

Mijn oudste dochter laat me vooral een oud stuk van mezelf zien. De struggles die ik heb met mijn plek binnen mijn gezin van herkomst.
Zo liet ze me de neiging zien om voor mij te willen zorgen.  Ze laat me zien dat dit was wat ik deed bij mijn ouders. En hiervan ben ik me bewust en laat ik haar altijd zien; ik ben de grote en jij bent de kleine. Ik vind een knuffel als ik me niet fijn voel heerlijk, maar je bent niet verantwoordelijk voor hoe ik me voel.
Dit was het schuldgevoel wat nog bij boven wilde komen. Schuld dat ik voelde als kind als mijn ouders ruzie hadden.

Wat nieuw was voor me is dat het niet waard gevoel achterwege bleef. Ze laat me juist zien dat ze heel liefdevol en zacht voor zichzelf is, en zichzelf bemoedigend toespreekt. Ook hier herken ik me in. Ik voel dat ik steeds milder ben naar mezelf en alle versies van mezelf kan omarmen.

Het thema schuld kwam dus niet voor niets weer even voorbij. Een diepere laag mocht ik doorvoelen. Dankbaar stap ik weer in mijn verlangen, die ik als kind had en de laatste jaren heb neergezet in mijn leven. Het verlangen dat ik het waard ben om mijn versie van mijn leven te leven.
En dat ik verantwoordelijk ben voor mezelf en mijn gezin en al het andere los heb gelaten.
En dat mag ik doen met hoofd, hart en buik.

Wil je dieper kijken naar dat wat je kind laat zien over jouw leven? Stuur me een berichtje.

Contact